Kata: Mokuju kontra Mokuju 1: Chokutotsu

Osobę, która inicjuje kata, nazywamy Uchikata.

Osoba, która wykonuje daną technikę, to Shikata.

Mokuju kontra mokuju kata rozpoczyna się w pozycji, gdzie obydwie osoby dzieli 9 kroków.

 

Podstawowe ruchy:

Zaczynając w chudan.

Obydwie osoby wykonują trzy kroki naprzód, by osiągnąć dystans issoku itto no ma (gdy mokuju krzyżują się na długość dziesięciu centymetrów).

U uchikata widoczne jest nagłe spięcie, tak, jakby miał/a zaraz zainicjować atak, co powoduje, że otwiera się nieznacznie po stronie omote. Ruch ten jest niemal niezauważalny, powodowany głównie poprzez napięcie mięśni ręki.

Shikata wykorzystuje otwarcie, natychmiastowo wykonując pchnięcie na uwado.

Przy hiki nuki zanshin, shikata najpierw robi duży kroku w tył, tak, by końcówki mokuju obydwu osób dzieliło około 5 centymetrów.

Zanshin kończy się w momencie wywarcia presji na przednie (lewe) kote uchikata.

Uchikata wycofuje się do dystansu issoku itto no ma w chudan, shikata podąża za nim.

Jakiekolwiek kroki wykonywane w celu powrotu do środka, wykonywane są przez obie osoby (w tej formie kata zazwyczaj niewielkie, jeśli już).

Obydwie osoby opuszczają mokuju do gedan.

Następnie obie cofają się o 5 małych kroków tak, by znaleźć się w punkcie wyjścia.

Obie osoby wracają do chudan.

 

Przemyślenia Simona – kluczowe aspekty:

Ta forma kata to zobrazowanie sen-no-sen, które, w wolnym przekładzie, oznacza „przejmowanie inicjatywy podczas inicjatywy” lub „atakowanie ataku”. By zilustrować tę ideę, moim zdaniem, uchikata musi upewnić się, że dystans, w którym rozpoczyna się atak, jest idealny dla shikata. Ogólnie rzecz biorąc, uchikata jest odpowiedzialny/a za kontrolę dystansu podczas form kata.

Shikata musi wykonać pchnięcie natychmiast gdy tylko pojawia się otwarcie u uchikata. Jeśli uchikata drgnie, przygotowując się do ataku, a później będzie czekać na shikata, by wykonał swój ruch, kata straci swój sens jako zobrazowanie sen-no-sen, w taki sposób, w jaki ja to postrzegam. Napięcie mięśni powinno wywołać niezwłoczny atak – by tak się stało, shikata musi być w 100% skupiony i gotowy zareagować na ruch uchikata, jak tylko obydwoje wykonają trzeci krok.

Wydaje mi się, że łatwiej to osiągnąć w momencie, gdy drugi (z trzech) kroków to ten decydujący, szczególnie jeśli chodzi o moment, kiedy powinno nastąpić pchnięcie. W moim przypadku, kiedy myślę o trzecim kroku, nigdy nie udaje mi się dobrze zgrać mojego pchnięcia z napięciem u uchikata. Kiedy zaś skupię się na drugim kroku, wykonuję trzeci nie zważając na nic, prócz drgnięcia uchikata, stąd mój czas reakcji jest znacznie lepszy.

W roli uchikata staram się, by napięcie, które powoduje powstanie otwarcia, wynikało z uczucia, jakbym chciał wykonać atak będąc poza równowagą. Tu przydaje się doświadczenie z jigeiko, gdy widzę mój cel, ale nie udaje mi się zaatakować, bo jestem poza balansem – ten sam ruch, gdzie moje ciało napina się w oczekiwaniu na pchnięcie, które nie nastąpi, kopiuję do tej formy kata.

Wydaje mi się, że okuri (niewielki ruch wykonywany przed wykonaniem ataku) jest znacznie wyraźniej wyeksponowane niż ma to miejsce w innych budo, które zdarzało mi się praktykować. W tej formie kata to kluczowy aspekt – uczy ona, że okuri to szansa dla przeciwnika, by zaatakować, jeśli jest skupiony i sam nie wykonuje okuri.

 

Najczęstsze błędy:

Uchikata wykonuje specjalne otwarcie, zamiast samemu przygotować się do ataku i tylko ‘przypadkowo’ się otworzyć.

Shikata zmienia pozycję stóp przy trzecim kroku, zamiast zaatakować z pozycji w jakiej był/a po jego wykonaniu.

Przy hiki nuki zanshin krok do tyłu jest zbyt mały, zostawiając shikata w zbyt małym dystansie by bezpiecznie wykonać zanshin.

Odpowiedź

Witryna wykorzystuje Akismet, aby ograniczyć spam. Dowiedz się więcej jak przetwarzane są dane komentarzy.

Motyw: Baskerville 2. Autor motywu: Anders Noren.

Up ↑

%d bloggers like this: